اون که می‌شناسید عاشقم بشه.

نشد:

سیگار پشت سیگار عامل مرگم بشه.

سایه امید بر این بخت که می‌‌افتاد تحفه‌ی بهار از نو خار می‌کرد. کوزه‌ی سبزه‌ی نوروزی که خار بر آن و غرور در آن و چه خالی.

صدا که بلرزد مداد هم نمی‌نویسد…

باید می‌رفتم تا در آن تصویر افسانه می‌شدم، که شاید بازگشتنی بود…

از دو تفر یکی ول می‌کنه و همیشه یکی خیلی بیشتر، بیشتر دوست داره.

فراموش می‌شه و می‌گذره و تلخی‌ ئه جایی پنهون می‌شه، اما یه روز برمی‌گرده و اون همین امروزه.

همه اینا به تو می‌ارزه، اما می‌گذره. من رو داغون می‌کنه و می‌گذره. عابر هم که ببینه لبخند می‌زنه و می‌گذره.

ایمیلی از یک دانشجو از کشوری، که حتی سرور پشتیبانی سایتت به خاطر تحریم‌ها  به او اجازه وارد شدن به سایت تو را نمی‌دهد، حاوی درخواست ارسال چند مقاله و کمی توضیحات در موردی به تو می‌رسد. کمی مشغله داری، بعد از 48 ساعت درخواست‌هایش را برآورده می‌کنی و توضحیات خیلی روشن و راهگشایی می‌دهی، به خاطر تاخیر هم عذر می‌خواهی.

همه این‌ها در شرایطی است که بیش از 50 مقاله I.S.I داری، کتاب‌هایت آن‌قدر مورد استقبال و راهبردی هستند که یونسکو هم مورد حمایت قرار می‌دهد، در دو کشور چندین مسئولیت داری و در دانشگاه هم مستمر تدریس  و راهنمائی می‌کنی.

این‌جا که ما هستیم:

-          اساتید لینک مقاله می‌فرستند که این رو پیدا کن به ما هم بده بابا!

-          به آقای دکتر جوانی که در هئیت‌علمی معتبرترین دانشگاه ایران دو سال است که عضویت دارد، ایمیلی می‌زنی و سوالی در مورد نرم‌افزاری که در تز اخد دکترایش توسعه داده سوالی می‌پرسی و اینکه چرا کار نمی‌کند؟ در جواب سوال یکی از دانشجو‌هایش را معرفی می‌کند، یعنی من وقت ندارم. “برنامه هم باید اجرا شود، نمی‌دانم!”.

-          به دانشجوی دکترایی که باید به پروسه انجام کاری مسلط باشد و ریاست بخش مربوطه را در یک پژوهشگاه معتبر عهده‌دار است ایمیل می‌زنی و این پروسه را می‌پرسی، جواب می‌آید که برای چه کاری نیاز داری به این پروسه؟ بعد از پاسخ جواب می‌آید که این داده‌ها ممکن است به کارت بیاد، از این روش هم می‌توانی استفاده کنی! و تو حرصی که نمی‌خوری از نگرفتن پاسخ و یاوه گویی!

این‌جایی‌ که ما هستیم حدیث هفته داشتیم در مورد زکات و علم، چیزهایی در این مایه‌!

“هنر انسان را نجات می‌دهد و زندگی را برای او تحمل‌پذیر می‌کند” تطبیقی برای جمله نیچه: هنرِ نسل گذشته ما را نجات داد و ادامه حیات را برای ما در زمان فقر اقتصادی و هنری و نبود فهم اجتماعی سال‌های انقلاب، جنگ و بعد از جنگ تحمل‌پذیر کرد. اما…

زندگی به معنای زنده بودن محصولی هم به نام هنر دارد، هنر محصول زندگی کردن. با این نگاه، مردم ما حداقل در طول دو دهه زندگی نکردند، مرده بودند و فقط نفس می‌کشیدند. این حرف منکر هنر هنرمندان در این سال‌ها نیست، نگاهی‌ست کلی به جامعه. نشانه‌های این حرف اقبال عمومی به هنر و زیبایی و تطبیق و مقایسه شرایط است. نشانه‌هایی که قبل از جنبش بدبین‌ها را هم قانع کرده بود و با جنبش سبز فرصت نمود بیشتری پیدا کرد و به خاطر عامل بسیار مهم همبستگی سرعت گرفت.

حسرتی نمانده، ما زندگی می‌کنیم…