1. “خانم تهرانی! از احترامی که برای تماشگران آبان‌گان و دوست‌دارانتون قائل شدید، سپاس‌گذارم. این برخورد در شان شما بود. از نظر من بیننده غیرحرفه‌ای، بعضی عکس‌ها عالی، خیلی از عکس‌ها خوب، تعدادی هم متوسط و خارج از موضوع! بودند.”
2. واکنش عکاسان و روزنامه‌نگاران به این نمایشگاه قبل از برگزاری هم پیش‌بینی شده بود. نمایشگاه عکس هدیه تهرانی، نیکی کریمی و رضا کیانیان برای عکاسان حکم بازیگران “جوون و چشم‌آبی” رو برای پیشکوستان بازیگری داره. بدون هیچ تفاوتی. بهتره همه کمی بازتر نگاه کنیم. هرکسی مسیری داره، هیچ کس از ابتدا کامل نیست، البته اینم هست که هرکسی مجبور به انجام هرکاری نیست!
   ولی یه چیزی، از هدیه تهرانی انتظار نبود در مقابل روزنامه‌نگاران کم بیاره، اونم با اشک. حیف. حالا نمی‌گم با مشت و لگد می‌افتاد به جون روزنامه‌چی‌ها، اما باید محکم می‌ایستاد رو حرفش، با اون شخصیتی که بهش معروفه.
3. اینم بگم، اینجام گیر کرده بود، بعضیا برا کمک به فیلم خودشون گفتن دوباره مردونگی مُد شده. نگو جان برادر این حرف‌ها رو. بی‌خود جو نده. حالا یه فیلمی ساختی بعد هزار سال که اونم باز با هزار کمک و ترفند، و البته عبرت از اشتباهات، چیزکی در اومده ازش. حالا جوگیر نشو. نرو رو فضا. همین‌جا رو زمین وایسا چشم تو چشم، بی رودربایستی همه هم رو ببینیم. مزخرف نگو. چهل سال این ادای روشنفکر براومده از چاله میدون برات کار کرد، دیگه بی‌خیال. برا خودت می‌گم.

از وقتی هشدار سایت موسوی رو دیدم، ساعت‌هاست دارم آهنگ بی‌کلام گنجشکک اشی مشی، که با سنتور و سه تار نواخته شده( آهنگ شماره 4 آلبوم گوزن‌ها)، رو گوش می‌دم و ابرهای سیاه‌اند که مدام در گذرند…

یرف شده بود.

با لحن عاشقانه‌ای گقتم:” نگاه کن، چه برفی!”

اما هنوز با خود تنها بودم.

——————————-

این بخش و نام‌گذاری مربوط به متون و یادداشت‌هایی هست که از کتاب‌ها، اشعار، ترانه‌ها و زبان‌های دیگر با دستکاری اینجا پست خواهد شد.

آخیش! این پروژه لعنتی تموم شد. خیلی اعصابم رو خرد کرد، تیکه تیکه، این قددی، می‌شد ریخت تو سالاد. اگه حوصله و رمق داشتم، کاری می‌کردم کارستون، اما چه کنیم که قطحیه، پیدا نمی‌شن، به هرکی بگی سپردم والا قسم. به اون  زلفات.

چی کار کنیم خب، اصلاً کیه که قدر بدونه، ولش. نه،‌ ولی شاید روزی اون ور آبا، اون‌جا که آب رو فهمیدن، درک کردن، به کارم اومد، شاید.

همیشه هم نباید متوقع بود. نمی‌دونم، شاید، البته، روزی، شد، همیشه هم که نیابد، بله، درسته. حق با شماست.

دلش گرفته، اونقدر که غذا هم نمی‌تونه بخوره. چه سخته ببینی و نتونی کاری کنی.

وقتی می‌گویم آه؛ آهم تمام می‌شود. می‌گردم تا آه دیگری را از داخل سینه‌ام: جایی که همیشه آه‌هایی دارد، بردارم و به بیرون پرتاب کنم. آه‌های من اول فقط تا موی سرم بالا می‌رفت؛ تا جایی که قادر به دیدن آن هم نیستم. من، اما هر بار رفتنش را تصور می‌کردم، و می‌دیدم که دوباره سنگین می‌شد و با بادها می‌رفت. باز من از کف سینه‌ام آه دیگری را بر می‌داشتم و هوا می‌دادم. اما حالا، وقتی می‌گویم آه،‌ سینه‌ام سوراخ می‌شود و دیگر در آن آهی نمی‌ماند. به آخرین آهم که نگاه می‌کنم می‌بینم که او هم دارد تمام می‌شود.

رفیع جنید، ها، ص90

وقتی عاشقت بودم نفهمیدی. وقتی گفتم، نخندیدی. تو فالمون حسرت بود، جدایی بود، اینم نفهمیدی.

ترانه آهنگ Uprising، از آلبوم جدید گروه MUSE، تقدیم به شما:

Uprising
Paranoia is in bloom,
The PR, transmissions will resume
They’ll try to, push drugs that keep us all dumbed down
And hope that, we will never see the truth around

Another promise, another seed
Another, packaged lie to keep us trapped in greed
And all the, green belts wrapped around our minds
And endless, red tape to keep the truth confined

They will not force us
They will stop degrading us
They will not control us
We will be victorious

Interchanging mind control
Come let the, revolution takes its toll
If you could, flick the switch and open your third eye
You’d see that, we should never be afraid to die

Rise up and take the power back
It’s time the, fat cats had a heart attack
They know that, their time’s coming to an end
We have to, unify and watch our flag ascend

بعد از بار دومی که فنجون چای خود به خود حرکت کرد، فکر کردم شاید قدرتی هست در این چشم‌ها. می‌خواستم این قدرت رو بیشتر و ارادی کنم. حالا دوست دارم امتحان کنم که می‌شه اون تیرآهن‌ها رو از روی تاور کرین بندازم روی خودم.

پ.ن: نشد. مثل همیشه.

وقتی این سوال رو پرسید، یک آن از سرخوشی سرگرمی تازه بیدار شدم، انگار تا اون لحظه در کما بودم، از قبل هیچ یادم نیست، که چطور به اون‌جا رسیدم،‌ به ابتذالی که همیشه برای فرار از اون به اندازه بهترین سال‌های عمر هزینه داده بودم.

خوشحال که این داستان به پایان رسید و غمگین از سختی انتظار، به سعی خودم برای تظاهر به چیزی شبیه زندگی،‌ در حال ادامه دادن هستم.