همیشه

فضایی که پرسپولیس و قطبی ایجاد کردند، امروز من رو هم به پای این مسابقه نشوند، بعد از 6 سال. تو این 6 سال هیچ مسابقه پرسپولیس رو نگاه نکردم، جز خداحافظی عابدزاده، اما فلبم هیچ وقت تپش قرمزش رو از دست نداده بود.

قهرمانی پرسپولیس جوی رو در وبلاگستان به راه انداخت که تا امروز، در این سطح، ندیده بودم. از مسعود بهنود گرفته تا پایین. حین و بعد از بازی رفتار و حس عجیبی داشتم. به تک تک دوستانم زنگ زدم، تبریک گفتم یا کرکری خوندم. تا حالا همچین چهره‌ای از خودم ندیده بودم. به سال‌های مدرسه برگشته بودم. روزنامه پیروزی، عشق دروازه‌بانی، عابدزاده. یاد شاهرودی بخیر، چه ضرباتی داشت، مهدوی‌کیا، چقدر غلامپور رو مسخره می‌کردیم، هی.

از قطبی و بقیه به خاطر این حس و تجربه خیلی ممنونم.