همیشه

نوشته‌های عمرانی به وبلاگ تجربه‌های عمرانی منتقل شدند. خوشحال خواهم بود، ‌اگر تجربه‌های عمرانی شما را هم داشته باشم.

فضایی که پرسپولیس و قطبی ایجاد کردند، امروز من رو هم به پای این مسابقه نشوند، بعد از 6 سال. تو این 6 سال هیچ مسابقه پرسپولیس رو نگاه نکردم، جز خداحافظی عابدزاده، اما فلبم هیچ وقت تپش قرمزش رو از دست نداده بود.

قهرمانی پرسپولیس جوی رو در وبلاگستان به راه انداخت که تا امروز، در این سطح، ندیده بودم. از مسعود بهنود گرفته تا پایین. حین و بعد از بازی رفتار و حس عجیبی داشتم. به تک تک دوستانم زنگ زدم، تبریک گفتم یا کرکری خوندم. تا حالا همچین چهره‌ای از خودم ندیده بودم. به سال‌های مدرسه برگشته بودم. روزنامه پیروزی، عشق دروازه‌بانی، عابدزاده. یاد شاهرودی بخیر، چه ضرباتی داشت، مهدوی‌کیا، چقدر غلامپور رو مسخره می‌کردیم، هی.

از قطبی و بقیه به خاطر این حس و تجربه خیلی ممنونم.

خدایا! تا بهمن امسال کرم کتاب ما را مهار بفرما!

خداوندا! اراده‌ای عطا بفرما تا امسال نمایشگاه کتاب را بی‌خیال شویم.

پروردگارا! تا بهمن امسال، راه ما را به خیابان انقلاب، کریم‌خان یا حوالی انتشارات قلم، شهرکتاب‌های نیاوران و نبوت مینداز‍!

به خدا ارشد داریم، وگرنه خدمت مقدس سربازی زیر پرچم مقدس‌تر. به خدا تا چند ماه دیگه جنس دارم.

Keira Knightley, بهانه ای بود برای تماشای فیلم “Pride & Prejudice“. فیلم خوبی بود، تو اوضاع خراب، من رو به شوق آورد. کارگردان می‌تونست فیلمی با درجه شوق‌آوری بیشتری بسازه، اما نخواسته بود، شاید تو داستان اصلی که رمانی از جین آستین (Jane Austin) هست، این شوق‌آور‌ها وجود نداشتند! شاید هم کارگردان قصد خاصی داشته.

تصویربرداری خیلی خوب که نه، عالی بود. دیدن این فیلم رو توصیه می‌کنم. نمره من به این فیلم، 7 از 10 هست. فعلاً قصد دارم یکبار دیگه این فیلم رو تماشا کنم.

داستان، داستان دختر فقیر و پسر تروتمنده، داستان دختری سرکش در خانواده‌‌ای با پنج دختر.