همیشه

این هفته دو تا فیلم دیدم، از دیدن هردو هم پشیمان. ضد مرگ (DEATH PROOF) اثر تارانتینو، فیلمی خسته‌کننده، کسالت‌بار. تارانتینو تو این فیلم خواسته دیگه کاملاً سخنرانی رو کنار بگذاره و فقط کارگردان خوبی باشه. فیلمی از ژانر جنایی با موضوع قتل‌های سریالی که فقط می‌تونه دوستداران این ژانر رو جذب کنه. آقای تارانتینو چند بدیم شما از این تگزاس بکشی بیرون؟

این فیلم رو لایق 4 از 10 می‌دونم.

و فیلم دوم، حکم. اثر جناب آقای کیمیایی. از این فیلم هم خوشم نیومد و یه جاهایی ازش بدم اومد. مانور خاص و تو چشم رو پولاد جان، دیالوگ‌ها که سعی شده بود آن‌چنانی باشه و …‌چنانی دراومده بود، طرح داستان مزخرف و … باعث می‌شه به این فیلم 1 از 10 بدم. این یک امتیاز هم فقط به خاطر لیلا حاتمی که برای این فیلم رنج دو بار کورتاژ با کسر هزینه از حقوق رو تحمل کرده. حکم نشون داد آقای کیمیایی کپی‌کار خوبی هم نیست. جناب آقای کیمیایی چند به شما بدیم کلاً از سینما بکشی بیرون؟

پ.ن: در رابطه با حکم، کم که نه، زیاد تند رفتم. با ارفاق 4 از 10. تازه، عاشقه عاااشقه گفتنه لیلا حاتمی شدم.

حتی آدمی که خیال می‌کنه، خیاال می‌کنه، دوسته، رفیقه، عاشقه، عاااشقه. نباید یه خبر بده؟ رفتی که شاه برگردی؟

پ.ن2: چند نفر از طریق کلمات کورتاژ لیلا حاتمی به اینجا رسیده‌اند. منظور من از دو بار کورتاژ ایشون، صرفاٌ مربوط به نقش ایشون در فیلم حکم هست و  من از چنین مطلبی خبر ندارم و اگر داشتم هم منتشر نمی‌کردم. اصلاً‌مگه شما فضولید؟

.

سل‌لام سوسن‌جون.

همیشه این مونولوگ ناصر تقوایی رو دوست داشتم. کاغذ بی‌خط رو می‌گم.

وبلاگ همیشه، چندمین وبلاگ منه و قول هم نمی‌دم آخریش باشه. التماس نکن! اینو که می‌گم، نه اینکه این وبلاگ رو شروع کردم تا فقط وبلاگ داشته باشم. نه، هدفی دارم از این وبلاگ.

وردپرس هم بهترین گزینه‌ بود بعد از تجربه چند سال وبلاگ‌نویسی و بیشتر وبلاگ‌خوانی.